Jlin – Autobiography

7/10

Η Jlin είναι μία παραγωγός από το Gary, Indiana, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει αφήσει το στίγμα της στην ηλεκτρονική σκηνή για τον φρέσκο τρόπο με τον οποίο συνδυάζει στοιχεία από footwork, IDM και αρκετά σύγχρονα ρεύματα σε πρωτότυπες συνθέσεις. Με δύο εξαιρετικούς δίσκους στη ζώνη της, συγκεκριμένα με το περσινό Black Origami να βρίσκει θέση σχεδόν σε όλες τις λίστες με τα καλύτερα albums της χρονιάς, μόλις ανακοινώθηκε το Autobiography οι προσδοκίες όλων ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Ο δίσκος δημιουργήθηκε παράλληλα με το Black Origami και λειτουργεί ως μουσική υπόκρουση για την ομώνυμη χορευτική παράσταση του Wayne McGregor, η οποία βασίζεται στην ζωή του. Από την πρώτη ακρόαση γίνεται κατανοητή αυτή η προσέγγιση, καθώς είναι εμφανές ότι οι περισσότερες συνθέσεις κινούνται σε χαμηλότερα BPMs από αυτά που μας έχει συνηθίσει η Jlin, εξυπηρετώντας έτσι τις ανάγκες τις παράστασης.

Αντίθετα, ο τρόπος παραγωγής της Jlin δεν έχει αλλάξει ριζικά και ο δίσκος εμπεριέχει κομμάτια που θα μπορούσαν να προέρχονται και από τις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες της. Για παράδειγμα τα κοφτά και παραμορφωμένα synths των “Annotation”, “Mutation” και “Permutation” θυμίζουν την ατμόσφαιρα του Dark Energy, ενώ τα ανατολίτικα samples του “Kundalini” και τα φρενήρη τύμπανα του μοναδικού single του δίσκου, “The Abyss of Doubt”, μοιάζουν σαν φυσική συνέχεια του Black Origami.

Βέβαια, η βασική διαφορά του Autobiography σε σχέση με οτιδήποτε έχει κάνει η Jlin στο παρελθόν είναι οι ambient συνθέσεις που βρίσκονται στην αρχή, τη μέση και το τέλος του album και μέσα από αυτές γίνεται ξεκάθαρο και το concept του album. Σε αυτά τα κομμάτια η Jlin πειραματίζεται κυρίως με λούπες από πιάνο, φυσικούς ήχους και αρκετό reverb, ενώ τα περισσότερα κομμάτια δεν έχουν drums και συνήθως λειτουργούν ως γέφυρες μεταξύ κομματιών και ως ένας τρόπος να αλλάξει η ατμόσφαιρα του δίσκου με την ένταση των κομματιών που ακολουθούν να φαίνεται ακόμα μεγαλύτερη.

Το μοναδικό πρόβλημα του δίσκου είναι η διάρκεια του. Τόσο, η διάρκεια αρκετών κομμαιτών ξεχωριστά, με αρκετά απο αυτά να επαναλαμβάνονται και να κουράζουν ελαφρά, αλλά και η συνολική διάρκεια του δίσκου, η οποία είναι περίπου μία ώρα και δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια για πολλές ακροάσεις. Σίγουρα, μαζί με την χορογραφία του καταπληκτικού Wayne McGregor το project θα αποκτά πολύ περισσότερο νόημα και θα απογειώνεται, αλλά προς το παρόν θα πρέπει να αρκεστούμε στη φαντασία μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s